Cadeautje

Vandaag kregen we een cadeautje in de bus van de rijksoverheid. Altijd leuk, een pakje. Het is gezegd: ‘De Normale Nederlander gaat erop vooruit.’ Dank u rijksoverheid.
Dit pakje is voor mijn zoon. Jarig is hij niet en Sinterklaas laat ook nog even op zich wachten. Deze komt spontaan, gewoon omdat we normaal zijn. Ik behoor dan zelf weer niet tot de doelgroep.

Mijn zoon krijgt een pakje, mij worden de zenuwen bezorgd.
Wat gebeurt er als de bom valt? Wat als Borssele ontploft?
Dat gaat niet gebeuren sust de rijksoverheid. ‘Er zijn gewoon internationale richtlijnen’ zegt minister Schippers in een vorig kabinet.
Bovendien was de kerncentrale van Borssele vorig jaar tijdelijk ‘te veilig’, zeggen inspecteurs van de World Association of Nuclear Operators (WANO) in het jaarverslag van EPZ, de eigenaar van de kerncentrale.

Poeh, een hele geruststelling. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en ga op onderzoek uit. Ik stel me nogmaals de vragen:
Wat gebeurt er als de bom valt? Wat als Borssele ontploft?
Onderzoek levert op dat een lagere dosering afstervende cellen veroorzaakt, aangetast DNA-materiaal, misselijkheid, braken en diarree, daling van de bloedcellen en zenuwsymptomen.
Als je het niet meteen in de gaten hebt kunnen er na twee tot drie weken ook nog symptomen optreden: moeheid en een daling in de witte bloedcellen, haarverlies, bloedingen en infecties.
Jodiumtabeletten beschermen niet tegen radioactiviteit, maar tegen schildklierkanker. Dat laatste kan ik zo snel als symptoom niet vinden maar het zal wel zo zijn, als hùn het zeggen …
Een zeer hoge blootstelling aan radioactiviteit zal de dood tot gevolg hebben binnen enkele seconden.
Gelukkig, ik heb die tabletten dan ook helemaal niet nodig.
Maar waarom krijgt zoonlief die dan wel? Het enige dat ik kan bedenken is dat ze worden voorgeschreven door de farmaceutische industrie. Daar moet ook geld verdiend worden. Angst verkoopt en het werkt, de angst is hier gezaaid; ik ben bang dat we hoe dan ook aan alle kanten genaaid worden.

De oplettende jodiumpillenslikker ziet het, er staat: ‘Bewaar het doosje goed.’
De tabletten zelf kunnen de kliko in.

Advertenties

Kinnesinne

Als muurbloempjes staan ze de hele zomer op de vensterbank, de potplanten.
Hun koppen drogen uit en ze kijken boos. De afstand tot elkaar is net iets te groot om hun tentakels, verlangend, om elkaar te kunnen strengelen.
Verlekkerd kijken ze toe hoe ik mijn tuinpak aantrek.
De kaken van de venusvliegenval zakken open, een klein kadaver rolt eruit. De Aloë Vera kwijlt kwistig haar sappen.
Me bewust van mijn publiek loop ik bevallig de tuin in.
Eenmaal uit het zicht verwen ik beurtelings de glansmispel en de hortensia terwijl zwenkgras aan mijn enkels knabbelt.

© Stella Matula 15-10-2017

Een onschuldig spelletje

De Duif verveelde zich.
‘Wanneer je scheel kijkt, en de klok slaat twaalf, blijf je voor altijd scheel’ zegt hij tegen Elly.
Ze kijkt hem aan. ‘Ja hoor.’ Haar rechterhand voelt aan haar laars en haar linkerhand brengt een kneiterpeuk aan haar lippen.

Het is 11.58 uur. Zonlicht vecht zich wanhopig door de dichtgetrokken vale gordijnen naar binnen.
‘Hoe weet jij dat? Heb je het weleens geprobeerd?’ De rook vormt een zware mist in de kamer, ze knijpt haar ogen halfdicht terwijl ze naar de Duif kijkt. Als vanzelf brengt ze haar pupillen dichter naar elkaar toe, ze krijgt er hoofdpijn van en haar ogen tranen. Twee duiven ziet ze nu.
Hoe laat zou het zijn?

Haar oren piepen, en terwijl ze de klok zoekt koeren schemerige duiven twaalf keer. De echo galmt na in haar oren. Elly focust op de Duif die met zijn tweeën keihard zit te lachen.
Uit haar laars pakt ze haar Smith & Wesson Magnum en schiet. Mis.

 

© Stella Matula 12-10-2017

Feest

Anke Ouburgh, directrice van verzorgingshuis de Lange Adem in Amsterdam heeft uitgepakt. Voor Harry is niets teveel. De grote eetzaal is opgeleukt met geborduurde tafelkleedjes, op iedere tafel een echte gerbera in een vaasje, ballonnen aan de muur. Vandaag wordt Harry 102.

De zaal stroomt vol. De plaatselijke journalisten zijn uitgenodigd, Geer en Goor zitten in de keuken wezenloos voor zich uit te staren tot ze de gasten mogen irriteren.
Harry is bij de ingang geposteerd in een zwakzinnig versierde rolstoel.
Hij morrelt wat aan zijn gehoorapparaat.

‘Je neven zijn hier Harry.’
‘Ja lekker, doe mij maar een pikketanussie!’
In een opleving lacht hij hoopvol zijn tandeloze mond bloot.
‘Nee Harry, voor jou geen jenever, de verpleging raadt dat af.’

© Stella Matula 11-10-2017

Gaten

De met liefde gemaakte soep neemt ze mee naar papa.

‘Ik heb liever niet dat je de sleutel gebruikt.’
‘Ik ben het papa.’
‘Oh, o ja.’
Ze zorgt voor papa zoals mama vroeger voor haar zorgde. ‘Hier, lekkere zelfgemaakte kippensoep, dat lust je wel hè?’
Met omlaag hangende mondhoeken boost hij weer over hen die nooit langskomen. Hij mijmert over zijn doden en beseft niet dat wat hij verloor ook haar verlies is.
De pijn is te groot, de hersens versleten, de tijd te laat om nog te praten.
Met een gat in haar hart laat ze hem weer alleen.

© Stella Matula 08-10-2017

Monsters

Met volle teugen adem ik Vrijheyd in. Het proeft als een frisse regenbui, gekruid met rode en gele bladeren, geroerd met een zonnestraal.

Weerstand doemt voor mij op. Die zag ik niet aankomen. Het is ijl, als ik mijn ogen tot spleetjes maak zie ik de omtrekken van een blauwwitte gloed. Een gezicht heeft het niet. Het is. Mijn tred verzwaart. Iets.

Verderop buigt Jymoet zich over me heen. Het wil me grijpen. Ik kijk het in de ogen die mij, dwingend, nét niet aankijken. Ik wil die blik vangen en erin schreeuwen maar Jymoet is driemaal zo groot als ik en glijdt om me heen. Ik adem Jymoets okselgeur.

Magnyt doemt links van mij op. Hij is net zo groot als Jymoet. Hoog boven mij raken ze elkaar. Vanaf hun lelijke koppen smelten ze naar onderen samen. Ik voel hoe ze me langzaam in zich opzuigen. Ik geef een duw tegen Weerstand voor me en Weerstand wankelt scheldend achteruit. Dat geeft me de ruimte om Magnyt en Jymoet in hun navel te kietelen. Hun ogen worden groot, hun monden vormen een kwijlende O, ze wijken iets uiteen en ik waad verder, nog steeds omgeven door mijn monsters.

Verderop zie ik Leugen soepel over de velden rennen, met een gehavende Waarheyd achter zich aan. Waarheyd hinkt, er komt bloed uit zijn oor. Ik wil er naartoe, het bloeden stelpen. Maar Weerstand blokkeert me de weg, Magnyt en Jymoet voeden zich met mijn wilskracht.

 

© Stella Matula 05-10-2017

Lagging

‘Schat, kom je aan tafel?’

‘Wacht even, mijn browser loopt vast.’

‘Oké…
De Matrix komt vanavond op SBS6, zullen we samen kijken?’

‘Mmmm…’

‘Greetje schrijft op Facebook dat dat een hele goede film is, en Greetje is een kenner. Ze heeft alle drie de delen vier keer gezien…
Die Keanu Reeves is een lekker ding zeg!’

‘Mmmmm… Cybernautenfilm.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Mmmm…’

‘Wil je rode of witte wijn bij het eten?’

‘Mja.’

‘Lust je tonijnsaus over je muis?’

‘Ahah.’

‘Hij is echt goed gelukt, Anneke had het recept op Instagram gezet. Wel ingewikkeld, een moeilijkheidsgraad van vier sterren; ik ben er vanmorgen vroeg al aan begonnen.
Het schijnt ook heel lekker te zijn in combinatie met toetsenbord. Hier, proef maar.’

© Stella Matula 2017