Zitten Blijven

‘Ik denk dat uw Rododendroncollege niet capabel is om mijn zoon te onderwijzen.’
Het heldere tl-licht schijnt via de spiegelende bol recht in mijn ogen. Nu mijn zonnebril opzetten zou getuigen van een laag allooi.
De directeur, beginnend buikje, lichtblauw gesteven overhemd, leunt achterover en maakt zijn bovenste knoopje los.
Kille Arisch blauwe ogen ontvluchten mijn blik wanneer hij zegt: ‘Uw zoon wordt een typische thuiszitter.’
Mijn ogen knijpen zich verder toe, ik onderdruk een nies, mijn linkerborst begint een eigen leven te leiden, stilzitten is een marteling.
‘Heeft iemand u weleens verteld dat u echt ontzéttend kaal bent?’

Advertenties