De Beste

Het hele jaar door trainen ze fanatiek. Ze beginnen bij het eerste bewustzijn en stoppen pas als de slaap komt. Theorie en praktijk wisselen elkaar af, wuft en existentieel buitelen over elkaar heen.

Er is geen kwart- of halve finale. De veldslag is kort, de competitie keihard. Er zijn geen regels; alles is geoorloofd.

© Stella Matula 31-12-2017

Advertenties

Pigeons en Tajine

Het huis zit tegenwoordig vol met zijn vrienden, onzindelijke Franse houtduiven die hij van vroeger kent. Ze trippelen op het dressoir, koeren op de tafel en fladderen neurotisch boven de bank terwijl ze Hatoful Boyfriend op de Playstation spelen. En de hele dag maar flikflooien met die ene, ze is zo kleurrijk zegt ’ie. ’t Is gewoon een verdwaalde papegaai.

Sinds de politie vorige maand bij die inval haar Smith & Wesson Magnum in beslag nam heeft ze niets meer onder controle.
Dit jaar slijt ze haar kerstdagen noodgedwongen bij familie aan tafel.

© Stella Matula 23-12-2017

A shotgun is a good substitute for mouthwash

Niemand

Auto’s zoeven voorbij. Mensen lopen langs, de oren afgesloten, de blik in bits en bytes. Ze zit er onzichtbaar. Ze komt nergens vandaan, haar verleden heeft ze verdelgd. Haar hoofd is nu heel even leeg.
Als ze hier is, is er een valse herinnering aan vage verbondenheid en rokerige passie.
Milenka wacht.

Jos zet houterig zijn fiets op slot. Zijn orthopedische schoenen zijn zwaar, zijn heup doet pijn door het fietsen. Deze dag heeft hij weer minder productie gedraaid dan gisteren. Hij verlangt ernaar zijn bong te roken.

‘Milenka ga weg, it’s over’ zegt hij met zijn langzame woorden.
Haar zwarte ogen lichten op als ze zijn warme stem hoort.
‘Jos, ik moet bij je zijn, even maar. Let me in.’
Haar magere lijf komt overeind. In haar trainingsbroek zitten vlekken van de afgelopen nachten. Haar mond is droog.
‘Waar was je?’
‘Op mijn werk Milenka.’
‘Really? Ik geloof je niet. You was with her.’
‘Milenka, ik ben moe. Laat me met rust. We talked about this.’
Hij hompelt naar zijn voordeur en opent die. Milenka schiet voor hem langs naar binnen.
Een zucht ontsnapt hem. ‘Oké, we drinken iets in de tuin, but then you must go.’
Het gesprek gaat moeizaam, zoals altijd na die eerste week. Zij verwijt en smeekt, hij ontkracht, verzacht en dringt niet tot haar door.
‘But I love you, and you love me’ zegt Milenka.
‘We hebben geen future together, you know that. Take care of yourself, go to rehab.’
Jos’ pijn verergert. Hij wil opstaan, maar zijn linkerbeen wil niet buigen.
‘I can help you, you see? Ik ben hier, zij niet. Ik pak jouw bong, I know you need it.’
‘Er is niemand anders Milenka.’

Milenka loopt naar de keuken. Naast de keukendeur staat een bezem. Met een katachtige beweging draait ze zich om en lispelt: ‘If I can’t have you, nobody has you.’
Jos draait zijn hoofd om haar aan te kunnen kijken en ziet Milenka met haar gezicht in een krankzinnige grimas, de bezem in haar handen. Zijn lichaam reageert met een spastische beweging; met stoel en al valt hij om.
‘Nobody has you, nobody has you!’ Haar armen zwaaien boven haar hoofd, de bezem daalt.

 

© Stella Matula 09-12-2017

Hound dog

Op suede sloffen strompelt Elvis achter zijn rollator langs het halfbevroren kanaal. Een wandelingetje zal hem goed doen na die drie Bossche Bollen.
Zijn darmen spelen op. Hij zal niet snel genoeg zijn.

Bongo de mastiff rent uitgelaten door de sneeuw. Spannende geuren lokken hem naar de waterkant. Hij stopt, zijn voorpoten plat op de grond, zijn staart kwispelend hoog. Hij springt op en duwt dominant zijn neus in fascinerend aroma.

Een wiel steekt nog net boven water, naast het wak ligt een blauwe pantoffel.

 

© Stella Matula 12-12-2017

Hoop

Ze schuift de gordijnen open. Code oranje is haar beloofd. Een nieuwe, frisse wereld, vol blauwe plekken en snotneuzen veroorzaakt door speelse oorlogen in de sneeuw, gladde witte wegen waarop auto’s botsen, fietsers uitglijden en ambulances overuren draaien.

Ze schuift de gordijnen open. Misselijk miezerige stippen flubberen naar modderige straten die dezelfde donkergrijze kleur hebben als haar gemoedstoestand.
Bij de zondagse brunch steekt ze een sfeerverhogend kaarsje aan en slaat de overgebleven helft van de fles Four Roses van gisteravond achterover. Dan pakt ze haar autosleutels. ‘Godverdomme, ik moet ook altijd alles zelf doen.’

(Een herschreven versie van dit verhaal wordt in november 2018 gepubliceerd in de verhalenbundel Kort & Prachtig, uitgeverij Ambilicious.)

De confrontatie

‘Jij gaf geen richting aan.’
‘En wat wil jij daartegen doen, de wouten bellen? Je zat duidelijk te suffen. Volgens mij was je aan het appen ook. Het zal je heel wat gaan kosten om de schade aan mijn achterste te laten herstellen …
Til? Ben jij het? Jemig, zo dof ken ik je helemaal niet.’
‘Ik kom net uit Chateauroukoe gevlogen. Ik heb een jetlag denk ik.’
‘Chateauroux.’
‘Jij bent anders niets veranderd, je was altijd al een taalnazi. En streberig. Ik moet wel toegeven dat jouw afwezigheid de gemiddelde snelheid nogal omlaag heeft gehaald. Waarom zien we je nooit meer?’
‘Ik ben er tussenuit geknepen; met vervroegd pensioen gegaan zeg maar. Ik werd er schijtziek van om constant met al die winden mee te moeten waaien.
Op een dag was er een vrouw, ze deed nogal moeite voor me. Daar ben ik blijven hangen. Opvliegend karakter heeft ze, dat wel. Maar ze zorgt voor me, ik hoef niet meer te werken.
Jij hebt nog steeds je ring om zie ik, heb jij nooit zin om er eens uit te vliegen?’
‘Uitvliegen? Dat doen we regelmatig. De afgelopen dagen vanaf Chateauroukoe …’
‘Chateauroux.’
‘… jaja, naar de til, en volgende week gaan we vanaf Offenburg, de flugplatz. De laatste keer deed ik er 49 uur en 32 minuten over om terug te vliegen, dat record ga ik verbeteren. De prijs is een nieuwe transportkooi, daar ga ik voor. En ik hoop op een handje extra krachtvoer.’

© Stella Matula 02-12-2017