Lekker lezen

Volkomen bevredigd was ik na het open einde van ‘Kind onder kannibalen’ en begon aan een boek van Arlidge. Daar wordt hoog over opgegeven, en ik kende deze auteur nog niet. Ik begon halverwege een serie, dan zit de vaart er al lekker in, dacht ik. Ik nestelde me naast de ventilator met koffie en chocola om zo de zuurstofloze wereld buiten te sluiten. Je moet jezelf soms even kietelen, en dit verdiende ik wel na mijn postronde in de bloedhete stad, uitgestorven op wat achtergelaten bouwvakkers en collega-postbezorgers na.

Zonder voorkennis over de auteur of diens boeken las ik dit:2018-07-24 16.43.08
Ik mag graag zeggen dat ik niet bevooroordeeld ben en niet seksistisch, maar ik begon te begrijpen dat er wat nerveus gedaan wordt over het feit dat ‘De moeder, de vrouw’ het thema is van de aankomende boekenweek, dat mannen het boekenweekgeschenk en het essay mogen schrijven en dat na een hoop gejank en gezeur van Libellefans is besloten dat er dit jaar ook een boekenweekgedicht geschreven mag worden, door een vrouw. Ik denk dat deze contemplatie iets te maken heeft met al dat gemaar in dit hele kleine stukje. Vrouwen zeuren nu eenmaal, daar ontkom je niet aan.

Bij dit stuk
2018-07-24 16.39.52
vermoedde ik dat er wat haastig is omgegaan met het schrijven en redigeren van dit boek. Ik begon me te ergeren. Me bewust van mijn azijnpissersmentaliteit las ik door. Men zegt dat Arlidge’s boeken heel spannend zijn, ik droeg mezelf op me over mijn chagrijn heen te zetten

Hier:
2018-07-24 16.39.20
gebeurt van alles.
Het lukt het slachtoffer niet om zich los te maken, terwijl de rest van de alinea in de verleden tijd plaatsvindt. Om als slachtoffer in een andere tijdszone te werken levert natuurlijk geen resultaat op. Dit is geen science fiction.
Dit stukje geeft me stof tot nadenken (het einde kon nu niet lang meer duren): Hoe lang duurt een einde? Iets begint, iets duurt, lang of kort, of iets daar tussenin, en het stopt. Zo is het met alles. Ik keek naar mijn tafelpoot. Die begint bovenaan, maar waar begint het einde? Misschien wel halverwege of op driekwart van de tafelpoot. Zou het einde van de andere tafelpoten ook op diezelfde hoogte beginnen? Als dat niet zo is dan zou de tafel wiebelen.

Het gegeven conflict in dit boek is op zich enorm opwindend: Er vindt een moord plaats in een club met de naam ‘De Martelkamers’. Hoe verzin je het! Doorlezen dus.

Op pagina 24:
2018-07-24 16.56.43
haakte ik definitief af. Dit kan mijn kommaneukende brein niet aan. Ik rukte me los van mijn ventilator, de koffie en de chocola waren ondertussen op, en schreef mijn eigen belabberde stuk, na eerst wat gedegen onderzoek te hebben gedaan; Arlidge blijkt een man te zijn. Ben ik even op het verkeerde been gezet.

 

Advertenties

4 gedachten over “Lekker lezen”

  1. Nou, dan zal ik het je maar verklappen: je was verdwaald in het verkeerde boek.
    O, dat wist je al.
    Dat je daar dan toch een vermakelijk stukkie over schrijft is mooi meegenomen.
    Leuke vorm ook met die reader-screenshots.
    Met plezier gelezen!

    Liked by 1 persoon

    1. Ik ben blij dat je ervan genoten hebt Mies Huibers, ik heb ze niet gelezen en ik ben bang dat er nog zoveel andere schrijvers zijn die ik wil lezen dat ik er ook niet aan begin.

      Over ‘Naar bed, naar bed’ lees ik veel positieve recensies, er zijn dus mensen die ook van dit boek genoten hebben.

      Like

Reacties zijn gesloten.