Een aflopende zaak

Met deze knieën
kan ik niet meer skiën
vorig jaar ging mijn kanarie dood

Ik wil haar wel bellen
maar heb niets te vertellen
bovendien is mijn penis niet al te groot

Voor mij is geluk niet weggelegd
Is die hoogdravende liefde
eigenlijk wel echt?

Nu het zo waterkoud is
heb ik last van tinnitus
in gedichten was ik ook altijd al heel slecht

Filmpjes kijken vind ik dan wel leuk
maar mijn bril is kapot,
in het glas zit een breuk

Ik kruip maar in bed
doe de deuren op slot
wentel me tot mijn dood
in zelfmedelijdensnot.

Advertenties

Therapie

Aan de muur hangen intimiderende oorkondes en diploma’s in bruine lijsten. Culturele antropologie, psychosociale LGBTQIAPologie, interplanetaire faunatraumologie, midden-Koreaanse letterkunde en een zwemdiploma.

Dr. Leipowitz slaat zijn benen over elkaar. Hij draagt een blauw overhemd, een geperste broek met daaronder gemêleerde sokken in glimmend gepoetste schoenen. Hij zet zijn binocle op en kijkt me aan vanboven zijn nicotine-gele snor. Zijn blik zuigt enorme hoeveelheden niets door mijn ingewanden naar buiten. Ik begin te huilen.