Voornemens

‘En? Ben je aangenomen?’
Kobus trekt een blikje energydrank open en legt zijn voeten op tafel.
‘Voeten van tafel. Hoe vaak moet ik dat nog zeggen. Er blijft ook niets hangen bij jou. Over hangen gesproken, jouw houding kan wel wat actiever. Zo kom je er niet jongen.’
Kobus plaatst zijn onderbenen naast de bank en kijkt zijn vader van boven zijn blikje aan. ‘Toevallig beheer ik binnenkort verschillende projecten, variërend van greenfield-projecten tot uitbreidingen van bestaande investeerders. Als innovatieve scale-up ligt mijn toekomst voor het grijpen.’
‘Nee, dat meen je niet. Dat ik uit jouw mond ooit nog het woord “toekomst” zou horen. Wat ga je precies doen?’
‘Ik lever een bijdrage aan het generieke acquisitiebeleid en vertaal dit naar mijn eigen plannen om zo de doelstellingen te behalen.’
‘Dat zegt me allemaal niets.’
‘Daar slaat u de spijker op de kop’, zegt Kobus. Hij schuurt met zijn rug tegen de leuning van de bank.
Vader neemt een slok van zijn koffie.
‘In jaren zestig-taal, vader, ga ik de verkoop in.’
‘Jaja, wat verkoop je dan, jongen?’
‘Niets.’
‘Ik wist het wel! Je zit hier nu al jaren niets te doen, en het gaat maar door.’ Het schoteltje breekt als vader zijn kopje terugzet.
‘Precies, en ik wil de wereld laten weten dat niets waarde heeft. Niets heeft nut. Niets, en niemand is zich ervan bewust. Ik maak het tastbaar.’
‘Ik wil hier niets meer over horen!’
‘Dat kan, dat is dan negenennegentig euro, en bij afname van drie stuks krijgt u zes procent korting.’

Advertenties