Pigeons en Tajine

Het huis zit tegenwoordig vol met zijn vrienden, onzindelijke Franse houtduiven die hij van vroeger kent. Ze trippelen op het dressoir, koeren op de tafel en fladderen neurotisch boven de bank terwijl ze Hatoful Boyfriend op de Playstation spelen. En de hele dag maar flikflooien met die ene, ze is zo kleurrijk zegt ’ie. ’t Is gewoon een verdwaalde papegaai.

Sinds de politie vorige maand bij die inval haar Smith & Wesson Magnum in beslag nam heeft ze niets meer onder controle.
Dit jaar slijt ze haar kerstdagen noodgedwongen bij familie aan tafel.

© Stella Matula 23-12-2017

A shotgun is a good substitute for mouthwash

Advertenties

De confrontatie

‘Jij gaf geen richting aan.’
‘En wat wil jij daartegen doen, de wouten bellen? Je zat duidelijk te suffen. Volgens mij was je aan het appen ook. Het zal je heel wat gaan kosten om de schade aan mijn achterste te laten herstellen …
Til? Ben jij het? Jemig, zo dof ken ik je helemaal niet.’
‘Ik kom net uit Chateauroukoe gevlogen. Ik heb een jetlag denk ik.’
‘Chateauroux.’
‘Jij bent anders niets veranderd, je was altijd al een taalnazi. En streberig. Ik moet wel toegeven dat jouw afwezigheid de gemiddelde snelheid nogal omlaag heeft gehaald. Waarom zien we je nooit meer?’
‘Ik ben er tussenuit geknepen; met vervroegd pensioen gegaan zeg maar. Ik werd er schijtziek van om constant met al die winden mee te moeten waaien.
Op een dag was er een vrouw, ze deed nogal moeite voor me. Daar ben ik blijven hangen. Opvliegend karakter heeft ze, dat wel. Maar ze zorgt voor me, ik hoef niet meer te werken.
Jij hebt nog steeds je ring om zie ik, heb jij nooit zin om er eens uit te vliegen?’
‘Uitvliegen? Dat doen we regelmatig. De afgelopen dagen vanaf Chateauroukoe …’
‘Chateauroux.’
‘… jaja, naar de til, en volgende week gaan we vanaf Offenburg, de flugplatz. De laatste keer deed ik er 49 uur en 32 minuten over om terug te vliegen, dat record ga ik verbeteren. De prijs is een nieuwe transportkooi, daar ga ik voor. En ik hoop op een handje extra krachtvoer.’

© Stella Matula 02-12-2017

Een onschuldig spelletje

De Duif verveelde zich.
‘Wanneer je scheel kijkt, en de klok slaat twaalf, blijf je voor altijd scheel’ zegt hij tegen Elly.
Ze kijkt hem aan. ‘Ja hoor.’ Haar rechterhand voelt aan haar laars en haar linkerhand brengt een kneiterpeuk aan haar lippen.

Het is 11.58 uur. Zonlicht vecht zich wanhopig door de dichtgetrokken vale gordijnen naar binnen.
‘Hoe weet jij dat? Heb je het weleens geprobeerd?’ De rook vormt een zware mist in de kamer, ze knijpt haar ogen halfdicht terwijl ze naar de Duif kijkt. Als vanzelf brengt ze haar pupillen dichter naar elkaar toe, ze krijgt er hoofdpijn van en haar ogen tranen. Twee duiven ziet ze nu.
Hoe laat zou het zijn?

Haar oren piepen, en terwijl ze de klok zoekt koeren schemerige duiven twaalf keer. De echo galmt na in haar oren. Elly focust op de Duif die met zijn tweeën keihard zit te lachen.
Uit haar laars pakt ze haar Smith & Wesson Magnum en schiet. Mis.

(Een herschreven versie van dit verhaal wordt in november 2018 gepubliceerd in de verhalenbundel Kort & Prachtig, uitgeverij Ambilicious.)

Elly

Ze heeft niemand anders, als zus moet ik wel naar Elly toe. Het is daar altijd zo’n bende. Laatst zat het zelfs binnen helemaal onder de duivenpoep en die inboedel is sowieso al niet om over naar huis te schrijven. Wel jammer dat dat duifje van haar is weggevlogen, ze leefde helemaal op van wat gezelschap.

Ze zal zelf nooit eens langskomen. Ze belt alleen als er problemen zijn. Deze keer gaat het drama over Mano, dat miezerige dealertje uit het park. Daar is ze tegen mijn advies in toch wat mee begonnen. Gratis shit hè. En nu heeft hij haar laten zitten. Geen Mano, geen duif. Ik heb haar maar even op het balkon gezet voor wat frisse lucht.

© Stella Matula 2017

Skills

‘Hoe zit het eigenlijk met jouw skills oma?’
‘Skills? Wat is dat?’

Frankie schoof de klep van zijn pet naar de achterkant van zijn hoofd en ging er eens lekker onderuitgezakt voor zitten. ‘Nou kijk, ik kan bijvoorbeeld een onwijs goeie overturn maken, gevolgd door een sublieme pivot fakie.
Jordy hier werd eerste bij een wedstrijd bullenschieten. Zeven en een halve meter haalde hij.
En jij oma, wat kan jij goed?’

‘Ach jongens, ik heb zulke dingen niet. Ja, ik kan lekkere soep maken’ zei ze terwijl ze met haar katapult de duif uit de boom schoot.

(Een herschreven versie van dit verhaal wordt in november 2018 gepubliceerd in de verhalenbundel Kort & Prachtig, uitgeverij Ambilicious.)

Een sprookje

Tijdens de schemering kwamen ze altijd even bij elkaar om te kletsen voor ze hun nestjes opzochten. En zoals altijd nam de postduif het woord.
‘Ik droom ervan om een boek te schrijven,’ zei hij. ‘Ik weet alleen niet goed hoe te beginnen.’
De vink en de uil rolden met hun ogen, daar had je hém weer.

De vink ging geïrriteerd verzitten en stootte haar kop tegen de brieventas die de duif aan een tak had gehangen. ‘Tering!’ riep ze. Het heerste onder haar soortgenoten.
“Moet dat nou? We weten nu wel dat je ziek bent. Het hoeft echt niet altijd over jou te gaan.’
‘Je weet toch dat ik bijna niets meer zie. Kun je die tas niet thuislaten?’

De uil draaide zijn kop. In de tas van de duif zag hij vooral brieven van incassobureaus en de belastingdienst. Hij checkte zijn bankrekening.
‘Ik help je wel,’ zei hij. ‘In brievenpost is geen greintje romantiek meer te ontdekken.
Schrijf op: Er wás eens.’
Gefocust ging de duif aan het werk. De vink en de uil grepen hun kans, beukten de duif in zijn brieventas en staken de tas in de fik. Ze leefden nog lang en gelukkig.

© Stella Matula 2017

Vliegen en maden

Voor mensen als ik is een vliegreis van twintig uur wel heel erg lang. Misschien zou het korter duren wanneer we rechtsom vlogen in plaats van linksom, of via de Zuidpool. Het geeft stof tot nadenken onderweg en ik filosofeer erop los met mijn medepassagiers die gedurende de reis steeds meer gaan drinken. In Vancouver moet zowel de kerosine als de whisky bijgevuld worden. Ikzelf houd mijn vochthuishouding op peil met koffie en Red Bull.

Op het vliegveld van Honolulu blijkt mijn koffer spoorloos verdwenen. Die dagen moet ik het doen zonder mijn medicijnen. Wat ik dacht dat een rustige werkvakantie zou moeten zijn wordt nu een ware uitputtingsslag. Buiten mijn eigen boeken zijn aan het eind van de week in boekhandel Barnes & Noble in het Ala Moana Center ook alle andere literaire werken voorzien van mijn handtekening met een aardige opdracht (haal koffie, zoek de verschillen, geef acht).

Terug in Nederland haal ik bij Quick Parking mijn auto op, rijd via de N201 over de Aalsmeerderbrug en geef vol gas op de Stommeerweg richting Vrouwentroost, waar ik woon. Zonder medicatie is er geen filter en zie ik alles. In een flits spot ik in mijn rechterooghoek onder een boom aan de oever van de Westeinder Plassen mijn koffer.

Ik trap op de rem, de auto slipt, maakt een draai van 180 graden en stopt precies naast mijn koffer. Hij is vies en nat maar het is de mijne, het label zit er nog aan. Als ik hem open zie ik het half vergane kadaver van een duif. Het stinkt enorm, de koffer zit vol met maden.
Vol walging keer ik de koffer om. En gelukkig, daar vind ik, tussen de zompige resten van de duif, het ondertussen roestig geworden tril-ei en de aangevreten bikini’s mijn Ritalin.

© Stella Matula 2017