Sanne

Marga is in de wolken als Sanne wordt geboren. Weldra vernevelt de roze wolk in een mistig automatisme, een constante high door slaapgebrek. Met watten in haar hoofd werkt ze deze ochtend verder aan het schilderij dat een halfjaar op haar wacht. Dat levert drie kwartier zuiver geluk op.
Daar is Sanne weer, schreeuwend, krijsend. Marga wiegt, zingt, voedt, leest voor. Tijdens het achtuurjournaal valt Sanne eindelijk op de bank in slaap.
Tussen het stof van de bank voelt Marga een lang vergeten feesttoeter. Met een grijns zet ze hem aan haar mond.
Advertenties

Signeren

‘Mam, wat ga je doen?’
‘Ik ga een weekje naar Honolulu.’
‘Mag ik mee?’
‘Nee, mama moet werken.’
‘Huh? Hoezo.’
‘Ik ga mijn boek signeren.’
‘Maar dat kunnen ze daar toch helemaal niet lezen?’
‘Dat interesseert me geen fuck. Ik ga het toch signeren.’

© Stella Matula 2017

Snoepers

Volhardend sloeg Gabriël het meisje met haar voortanden op de rand van de zandbak. Zijn linkervleugel hing uit de kom.
De moeders in de speeltuin gaapten het tafereel aan, sommigen vergaten het zelfs te filmen met hun mobiel.

‘Trut! Denk je dat ik soms niks beters te doen heb? Je had wel dood kunnen zijn!’
Het meisje sliste huilend ‘nóóit geen schuimbanaantjes’ meer aan te nemen van vreemden.

Hierna fladderde Gabriël onhandig omhoog, keek nog eens om en stak zijn middelvinger op. Hij geloofde er niets van.

(Dit verhaal wordt in november 2018 gepubliceerd in de verhalenbundel Kort & Prachtig, uitgeverij Ambilicious.)

Ssssst…  

Mijn moeder is een Belgische, dus Belgenmoppen maken we niet. Sowieso wordt er niet over ‘buitenlanders’ gepraat, dat vindt ze niet fatsoenlijk.
Mijn vader ging vreemd, sindsdien is het woord ‘man’ taboe, en ‘fuck’ al helemaal.
Mijn zus kreeg een relatie met Hettie, haar koosnaam is ‘Het’. Het ging er vandoor met al haar spaargeld.
De stilte in huis is adembenemend.

(Een herschreven versie van dit verhaal wordt in november 2018 gepubliceerd in de verhalenbundel Kort & Prachtig, uitgeverij Ambilicious.)

Uit het leven gegrepen

‘We hebben elkaar een poosje niet gezien, mijn gezondheid werkt niet mee, ik lig al even in het ziekenhuis.
Mijn lichaam is te ziek voor een transplantatie, ik krijg allerlei medicijnen.
Ik doe mijn best om positief te blijven.
En ik kan het!
Wel heftig dat ze steeds aan je bed komen om te vertellen dat je je uitvaart goed geregeld moet hebben, hoe jij het wil.
Dan bevries ik.
Ik kan dat echt niet.
En soms denk ik fuck it geef me gewoon wodka.
Maar dan tel ik tot tien en word ik weer wat positiever.’

© Stella Matula 2017

Vaderdag    

De vader-die-er-wel-een-lust kreeg een chique bierpakket, men vergat dat zijn humeur later drastisch om zou slaan.
De bourgondische vader met diabetes kreeg een blinkende barbecue en een pakket verzadigend vlees.
De varende vader kreeg de nieuwste uitbreiding van Half-Life 2, dat speelt hij thuis graag nachten lang.
De vader-die-alles-al-heeft kreeg na het aangeboden intieme familiediner een beurt van zijn maîtresse.
De aangewaaide vader schonk bij de taart nog twee koffie in, de wanhoopstekening van
zijn stiefdochter negerend.
De vader van het nooitgeboren kind nam het er nog maar eens van.
De beste klusvader van Nederland sloeg de laatste spijker.

© Stella Matula 2017

Verpozen

‘Ongelooflijk dat jij een gouden handdruk hebt gekregen. Als ik je baas was geweest zou ik je met slechts een zucht van opluchting op straat geschopt hebben. En dat smerige gerook van je, elke maand moet ik de gordijnen wassen. Die smurrie uit jouw overbodige vuile longen dringt overal in.

Gatverdamme, ziek word ik ervan. En jij beweert dat het je ontspant? Dat heb je mis, je bent nóóit gezellig. Niet voor, tijdens of na je sigaret. Waar is mijn wijn, ik had hier vanmiddag nog drie flessen staan en volgens mij heb ik er pas anderhalf op.’

© Stella Matula 2017